แม่จ๋า ทำไมแม่ไม่ค่อยมีเพื่อนเลย พอเราโตขึ้น คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอ

แม่จ๋า…ทำไม? แม่ไม่ค่อยมีเพื่อนเลย พอเราโตขึ้น คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอ…

ลูกหม าถามแม่ว่า :  “พอเราโตขึ้น คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอ”

แม่หม าเลยตอบว่า : “ไม่หรอกจ๊ะ เมื่อเราโตขึ้นเราจะเหลือคนที่รักเราจริงๆต่างหาก 

เราจะมากที่คุณภาพไม่ได้มากที่จำนวน 

เวลาจะคัดสรรคนที่เหมาะสมและมีคุณภาพไว้กับเรา 

ถ้าเป็นมิตรที่เหลือ ก็จะเป็นมิตรที่มีคุณภาพและรักเรา 

Loading...

ถ้าเป็นศั ต รูที่เหลือ ก็จะเป็นศั ต รูที่จะเป็นแรงผลักดัน 

ให้เราต่อสู้เพื่อที่จะก้าวหน้าต่อไป” 

————————————

ลูกหม า ถามต่อว่า : “แล้วถ้าวันหนึ่ง หนูโตพอที่จะเลือกทางเดินเองได้”

“แม่จะไม่ทิ้งหนูไปไหนใช่ไหม”

แม่หม าตอบว่า : “เมื่อวันหนึ่งหนูเลือกทางเดินได้เอง

แม่ก็ยังจะคอยอยู่ข้างๆหนูเหมือนเดิม 

แต่เมื่อหนูโตขึ้น หนูก็ต้องหาใครสักคนมาเดินข้างกาย 

แม่ก็จะถอยมาวิ่งข้างหลัง แต่ยังคงเฝ้ามองหนู 

จนวันหนึ่งที่แม่วิ่งไม่ไหว แม่ก็จะหยุด แล้วมองหนูต่อไป 

หรือจนวันหนึ่งที่แม่ต้องจากไป แม่ก็ยังจะวิ่งอยู่ในใจของหนูตลอดกาล”

ชีวิตคือการก้าวเดินไปข้างหน้า 

แต่หนูจงจำไว้ว่า การก้าวไปจะมีคุณค่า 

เราจะต้องไม่ลืมคนข้างหน้า ข้างๆ หรือแม้แต่ข้างหลัง 

เพราะนั่นคือพลังทั้งหมดที่คอยผลักดันหนูให้ก้าวไป 

พร้อมกับพลังของตัวหนูเอง 

น้ำทะเลอาจทำให้รอยเท้าของเราจางหายไป 

แต่น้ำทะเลไม่อาจทำให้เราลืมว่าเรามาจากไหน 

และมากับใครหรอกนะ 

แม่หม าตอบและยิ้มให้ลูกห ม า 

ลูกห ม าไม่ตอบอะไร ได้แต่เดินช้าลง 

แม่หมาสงสัยจึงถามว่า ทำไมเดินช้าจัง 

ลูกหมาส่งยิ้มหวานไปก่อนตอบไปว่า 

“ก็หนูอยากมีเวลา เดินกับแม่นานๆไง” 

ขอขอบคุณ : Bit core tech

Loading...